ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

Του Γιάννη Κουτσοκώσταkoutsokostas giannis resize

Στις μεγάλες θρησκευτικές γιορτές των Χριστουγέννων και του Πάσχα καθώς και στις γιορτές της Υπεραγίας Θεοτόκου και των Αγίων όλοι οι χωριανοί μας με το δικό του τρόπο ο καθένας, συμμετείχαν ενεργά και νοερά. Η Ελληνορθόδοξη παράδοση ήταν σεβαστή και αποδεκτή από όλους. Η νηστεία τόσο της Σαρακοστής από 15 Νοεμβρίου μέχρι 25 Δεκεμβρίου όσο και της Μεγάλης Σαρακοστής για το Πάσχα δεν ήταν τυπική, αλλά ουσιαστική και την τηρούσαν μικροί μεγάλοι παρ’ όλο που τα εδέσματά της ήταν λιγοστά. Το τέλος της νηστείας σφραγιζόταν με τη θεία Κοινωνία.

Αλήθεια ανήμερα Χριστουγέννων και του Πάσχα πόσοι χωριανοί μας κοινωνούσα! Ο ναός του Αγίου Αθανασίου ήταν γεμάτος από τους εκκλησιαζόμενους χωριανούς μας. Μπορεί να μη γινόταν σωστή και πλήρης κατήχηση Χριστιανικών αληθειών και ηθικών διδαγμάτων, οι χωριανοί μας έκρυβαν μέσα στη ψυχή τους θερμή πίστη όπου την εξεδήλωναν με κάθε ευκαιρία. Τα πρόσφορα- λειτουργιές και το νάμα- κρασί τα ετοίμαζαν ενωρίς από την προηγουμένη της εορτής για να είναι έτοιμα στη γιορτή του Αγίου, του Χριστού και της Παναγίας.

Ο εκκλησιασμός γινόταν από όλα τα μέλη της οικογένειας. Μόλις χτυπούσε η καμπάνα ξεχύνονταν στους δρόμους του χωριού μας οι χωριανοί μας οικογενειακώς και βάδιζαν προς την Εκκλησία. Νωρίτερα ή και την ίδια στιγμή έβλεπες να ροβολούν από τη Λακκοπούλα, τη Ντελή, το Κοντορούπακο ή να ανηφορίζουν το Καναλιόρεμα πολλοί χωριανοί μας με προορισμό την Εκκλησία. Ζωντάνια και πίστη. Ο εκκλησιασμός έδινε την ευκαιρία για ανανέωση των ψυχικών, πνευματικών δυνάμεων και κοινωνικών συναντήσεων. Ξεπλήρωναν συγχρόνως με τον εκκλησιασμό οι χωριανοί μας τη θρησκευτική τους ανάγκη παίρνοντας την ευλογία και τη χάρη του Θεού από τον ιερέα της ενορίας μας και την κοινωνική τους ανάγκη ικανοποιώντας την με τις πολλαπλές συναντήσεις.

Όταν έληγε το θρησκευτικό μέρος της εορτής, οι άνδρες συνέχιζαν τις συζητήσεις στα καφενεία του χωριού μας. Πολλοί φε ήσαν αναγκασμένοι μετά την απόλυση να πάνε στα σπίτια τους, να αλλάξουν ρούχα , να βάλουν τα καθημερινά τους, να πάρουν τη γκλίτσα και το ντορβά και να σκαρίσουν τα γιδοπρόβατά τους. Αν πάλι ο καιρός ήταν ακατάλληλος για βοσκή, έπρεπε πάλι να τα φροντίσουν δίνοντας τη τροφή τους.

Οι γυναίκες μετά την απόλυση της Εκκλησίας έπρεπε να βιαστούν για το φαγητό της ημέρας που θα ήταν καλύτερο από τις καθημερινές. Αν μάλιστα είχαν και μουσαφιραίους έπρεπε να ενδιαφερθούν περισσότερο. Δεν υπήρχε στιγμή για κανέναν να «ραχατέψει» για λίγο.

Στις γιορτές των Χριστουγέννων και του Πάσχα οι νοικοκυρές φρόντιζαν για την καθαριότητα και ευπρεπισμό του σπιτιού, αν είχαν και ονομαστικές εορτές έπρεπε να φροντίσουν για την παρασκευή γλυκισμάτων. Σ’ αυτές τις μεγάλες γιορτές κάθε οικογένεια φρόντιζε να θρέφει ένα γουρούνι για τα Χριστούγεννα και ένα αρνί για το Πάσχα. Ελάχιστοι χωριανοί μας τα Χριστούγεννα, καθένας για τους δικούς του λόγους, δεν έτρεφε χοίρο. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις παρατηρείταν και η συγκινητική προσφορά των συγχωριανών προς τους μη έχοντες. Γενικά τις γιορτές τις περίμεναν και τις ζούσαν σύμφωνα με τα ήθη και τα έθιμά μας. Αποτελούσαν μια ανάπαυλα στην καθημερινότητά μας μια ανάγκη για επικοινωνία και ψυχαγωγία. Κάθε γιορτή ήταν το τέλος και η αρχή μιας νέας περιόδου. Σε κάθε γιορτή άλλαζε και το σκηνικό προετοιμασιών αλλά και άλλων απασχολήσεων. Οι γιορτές έκαναν ευχάριστη τη ζωή των χωριανών μας. Μετά από κάθε γιορτή ανανεωμένοι ψυχοσωματικά συνέχιζαν τον αγώνα τους για επιβίωση, βιώνοντας το αρχαίο ρητό «Βίος ανεόρταστος, οδός απανδόχευτος»

Login